Η Αφροδίτη μπορεί να είχε φεγγάρι… και το «κατάπιε» – Το απίστευτο σενάριο του «κοσμικού κανιβαλισμού»
Μία νέα θεωρία παρουσιάστηκε τη Δευτέρα από αστροφυσικό στην Καλιφόρνια για να εξηγήσει γιατί η Αφροδίτη, ο πλανήτης που μοιάζει περισσότερο με τη Γη σε μέγεθος, μάζα και δομή, δεν διαθέτει δικό της φεγγάρι. Η ερμηνεία αυτή αποδίδει το φαινόμενο σε ένα είδος «ουράνιου κανιβαλισμού».
Σύμφωνα με τη μελέτη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Ρίβερσαϊντ, που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο The Astrophysical Journal, η εξαιρετικά αργή περιστροφή της Αφροδίτης γύρω από τον άξονά της θα καταδίκαζε κάθε φυσικό δορυφόρο που ενδεχομένως είχε κάποτε σε μια σταδιακή σπειροειδή πορεία προς τον πλανήτη, οδηγώντας τελικά σε καταστροφική σύγκρουση.
Ο αστροφυσικός Stephen Krane, επικεφαλής της μελέτης, δήλωσε ότι τα δεδομένα από υπολογιστικά μοντέλα βασισμένα στη φυσική των πλανητών και στις βαρυτικές αλληλεπιδράσεις υποθετικών δορυφόρων της Αφροδίτης, ανεξαρτήτως μεγέθους, έδειξαν πως όλοι είχαν την ίδια κατάληξη: αργά ή γρήγορα, θα κατέρρεαν πάνω στον πλανήτη.
Ένα τέτοιο «καταβρόχθισμα» δορυφόρου εκτιμάται ότι συνέβη μέσα στο πρώτο δισεκατομμύριο χρόνια της ιστορίας της Αφροδίτης, η οποία, όπως και το υπόλοιπο ηλιακό σύστημα, μετρά περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Προηγούμενες θεωρίες υποστήριζαν είτε ότι η Αφροδίτη δεν απέκτησε ποτέ δικό της φεγγάρι, είτε ότι αυτό καταστράφηκε από σύγκρουση με άλλο ουράνιο σώμα.
Η σημασία της περιστροφικής ταχύτητας
Η μελέτη του UC Riverside, εστιάζοντας στη δυναμική Γης-Σελήνης, ανέδειξε ως καθοριστικό παράγοντα την ταχύτητα περιστροφής του πλανήτη. Σε αντίθεση με την Αφροδίτη, που χρειάζεται 243 γήινες ημέρες για μία πλήρη περιστροφή – ελαφρώς περισσότερο από όσο διαρκεί η περιφορά της γύρω από τον Ήλιο – η Γη περιστρέφεται κάθε 24 ώρες, πάνω από 200 φορές πιο γρήγορα.
Η μεταφορά ενέργειας από την ταχύτερη περιστροφή της Γης ωθεί σταδιακά το φεγγάρι μας μακριά, με ρυθμό 4 εκατοστά το χρόνο, όπως μετρήθηκε με ακρίβεια από καθρέφτες που άφησαν οι αστροναύτες του Apollo 11 το 1969 στην επιφάνεια της Σελήνης.
Η Αφροδίτη, το τρίτο πιο λαμπρό αντικείμενο στον νυχτερινό ουρανό μετά τον Ήλιο και τη Σελήνη, αποτελεί σημαντικό πεδίο μελέτης για όσους αναζητούν απαντήσεις σχετικά με την ιστορία και το μέλλον της Γης.
Η Αφροδίτη, παρόμοια στη δομή αλλά ελαφρώς μικρότερη από τη Γη, περιβάλλεται από μια παχιά, τοξική ατμόσφαιρα που έχει προκαλέσει ένα ακραίο φαινόμενο θερμοκηπίου, ανεβάζοντας τη θερμοκρασία της επιφάνειας έως και τους 471 βαθμούς Κελσίου, αρκετά υψηλή για να λιώσει το μολύβι.
Παρότι δεν υπάρχει απόδειξη ότι υπήρξε ποτέ δορυφόρος της Αφροδίτης, θεωρείται απίθανο ο πλανήτης να απέφυγε στην παιδική του ηλικία μια σύγκρουση με άλλο πρωτοπλανήτη, όπως πιστεύεται ότι συνέβη με τη Γη και οδήγησε στη δημιουργία της Σελήνης. Η αρχή του εσωτερικού ηλιακού συστήματος ήταν γεμάτη με μεγάλα βραχώδη σώματα που συγκρούονταν μεταξύ τους, με την Αφροδίτη πιθανόν να δέχεται περισσότερα “χτυπήματα” λόγω της εγγύτητάς της στον Ήλιο.
Οι επιστήμονες ελπίζουν να αποκαλύψουν περισσότερα μυστικά της Αφροδίτης με δύο αποστολές της NASA, DAVINCI+ και VERITAS, που έχουν προγραμματιστεί για τα τέλη της δεκαετίας του 2020 ή τις αρχές του 2030, με στόχο τη μελέτη της ατμόσφαιρας και των γεωλογικών χαρακτηριστικών του πλανήτη.
