Ανατρεπτική θεωρία: «Ποιο διαστημικό ντελίβερι υλικών;» – Έτσι δημιουργήθηκε η Γη αλλά για το νερό… μη ρωτάτε

Μια ανατρεπτική μελέτη από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Astronomy, έρχεται να αμφισβητήσει παγιωμένες θεωρίες στο πεδίο της πλανητικής επιστήμης, υποστηρίζοντας ότι η Γη σχηματίστηκε εξ ολοκλήρου από υλικά που υπήρχαν στο εσώτερο Ηλιακό μας Σύστημα.

Η ανακάλυψη αυτή αμφισβητεί ευθέως την παραδοσιακή θεωρία που ήθελε το νερό και τα πτητικά στοιχεία της Γης να προέρχονται από μακρινές περιοχές πέρα από τον Δία.

Σα να τα έστελνε κάποιος συστηματικά με ένα είδος ντελίβερι δηλαδή

Η κατάρριψη του παλαιού μοντέλου και η ανάλυση 10 ισοτόπων

Επί δεκαετίες, η επικρατούσα επιστημονική άποψη υποστήριζε ότι ποσοστό 6% έως 40% της μάζας της Γης προήλθε από το εξωτερικό Ηλιακό Σύστημα (μέσω ανθρακούχων χονδριτών, μετεωριτών δηλαδή).

Αυτή η ανάμειξη θεωρούνταν απαραίτητη προϋπόθεση για να εξηγηθεί η έλευση στοιχείων όπως το νερό.

Δηλαδή μετεωρίτες ή αστεροειδείς που είχαν νερό έπεφταν στη Γη και την μετέτρεψαν σε υδάτινο πλανήτη

Ωστόσο, οι πλανητικοί ερευνητές Πάολο Σόσσο και Νταν Μπόουερ ακολούθησαν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση.

Αντί να βασιστούν σε μεμονωμένες μετρήσεις (όπως γινόταν παραδοσιακά κυρίως με τα ισότοπα οξυγόνου), αξιοποίησαν προηγμένα δεδομένα από δέκα διαφορετικά ισοτοπικά συστήματα μετεωριτών, συμπεριλαμβανομένων δειγμάτων από τον Άρη και τον αστεροειδή Εστία.

Σύγκριση υπογραφών

Χρησιμοποιώντας εξειδικευμένες στατιστικές μεθόδους ανάλυσης δεδομένων, συνέκριναν τις ατομικές «υπογραφές» τους με εκείνες της Γης.

Τα αποτελέσματα είχαν ενδιαφέρον: η ισοτοπική υπογραφή της Γης ταιριάζει απόλυτα και αποκλειστικά με μη ανθρακούχους μετεωρίτες που σχηματίστηκαν στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα.

Υλικό από τις εξωτερικές περιοχές φαίνεται πως αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 2% της συνολικής μάζας του πλανήτη μας, πιθανώς δε και μηδέν.

Ο ρόλος του Δία και τα νέα ερωτήματα για το νερό

Η έλλειψη αναμείξεων υποδηλώνει ότι ο πρωτόγονος Δίας λειτούργησε αποτελεσματικά ως «βαρυτικός φραγμός», εμποδίζοντας τη μαζική μετακίνηση υλικών από το εξωτερικό προς το εσωτερικό τμήμα του ηλιακού δίσκου.

Κατά συνέπεια, η Γη μεγάλωσε σε ένα σχετικά σταθερό και τοπικό περιβάλλον, ενσωματώνοντας γειτονικά πλανητικά σώματα.

Αυτή η ανατροπή, ωστόσο, γεννά ένα τεράστιο επιστημονικό ερώτημα: εάν το νερό δεν έφτασε στη Γη από παγωμένα σώματα του εξωτερικού συστήματος, πώς δημιουργήθηκαν οι ωκεανοί μας;

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα πτητικά στοιχεία και το νερό ενδέχεται να υπήρχαν ήδη παρόντα στις θερμότερες, εσωτερικές περιοχές σχηματισμού των πλανητών σε επαρκείς ποσότητες, ή να ενσωματώθηκαν με μηχανισμούς που τώρα καλούνται να επανεκτιμήσουν.

Ταυτόχρονα, η μελέτη προσφέρει ένα ενιαίο μοντέλο που συνδέει τη Γη, τον Άρη και την Εστία, επιτρέποντας στους επιστήμονες να κάνουν θεωρητικές προβλέψεις ακόμη και για τη σύσταση της Αφροδίτης και του Ερμή, για τις οποίες δεν υπάρχουν διαθέσιμα δείγματα πετρωμάτων.

Η νέα αυτή οπτική επαναπροσδιορίζει εκ θεμελίων την κοσμική ιστορία των βραχωδών πλανητών.