Ο Τραμπ ως ήρωας σε βιντεοπαιχνίδι – Σατιρίζει τον πόλεμο με το Ιράν και την κουλτούρα των memes

Το βιντεοπαιχνίδι «Operation Epic Furious: Strait to Hell» έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο αλλόκοτα πολιτικο-τεχνολογικά projects της χρονιάς στις ΗΠΑ.

Σε μια εποχή όπου η πολιτική μοιάζει όλο και περισσότερο με θέαμα, ένα νέο σατιρικό videogame αποφάσισε να σπρώξει αυτή τη λογική στα άκρα. Το «Operation Epic Furious: Strait to Hell», ένα παράλογο, χαοτικό και σχεδόν ψυχεδελικό videogame γύρω από τον πόλεμο του Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν, έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο αλλόκοτα πολιτικο-τεχνολογικά projects της χρονιάς στις ΗΠΑ. Και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο; Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να μην μπορείς ποτέ να κερδίσεις.

Το παιχνίδι δημιουργήθηκε από την ανώνυμη καλλιτεχνική ομάδα Secret Handshake, γνωστή ήδη για προηγούμενες πολιτικές παρεμβάσεις και performances που σατίριζαν τον κόσμο του Τραμπ. Η ίδια ομάδα είχε προκαλέσει σάλο όταν τοποθέτησε στην National Mall της Ουάσινγκτον ένα χρυσό άγαλμα του Τραμπ μαζί με τον Τζέφρι Έπσταϊν, σε στάση εμπνευσμένη από τη διάσημη σκηνή του «Τιτανικού». Αυτή τη φορά, όμως, αποφάσισε να περάσει από την εικαστική τέχνη στον κόσμο των videogames.

Το «Operation Epic Furious: Strait to Hell» είναι διαθέσιμο online, αλλά το project απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα όταν οι δημιουργοί εγκατέστησαν τρία πλήρως λειτουργικά arcade cabinets δίπλα στο War Memorial της Ουάσινγκτον. Στην ουσία, πρόκειται για μια πολιτική installation art μεταμφιεσμένη σε retro videogame.

Η αισθητική του παιχνιδιού

Η αισθητική του παιχνιδιού θυμίζει κλασικά ιαπωνικά RPGs όπως το «Chrono Trigger». Ο παίκτης ελέγχει τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος περιφέρεται σε έναν κόσμο γεμάτο πετρέλαιο, social media posts, στρατιωτικούς συμβούλους και παράλογες αποστολές, προσπαθώντας να «κερδίσει» τον πόλεμο στο Στενό του Ορμούζ. Στην πορεία εμφανίζονται φιγούρες όπως ο Έλον Μασκ, ο Μάρκο Ρούμπιο και ο Τζέι Ντι Βανς, οι οποίοι λειτουργούν σαν βοηθητικοί NPCs σε μια αέναη αλυσίδα πολιτικής παράνοιας.

Οι εχθροί του παιχνιδιού μοιάζουν βγαλμένοι από κάποιο… εγχειρίδιο αμερικανικής πολιτικής σάτιρας. Ο Τραμπ καλείται να πολεμήσει χαρακτήρες όπως η «Ιρανή μαθήτρια» ή ο «DEIyatollah», χρησιμοποιώντας ειδικές επιθέσεις με ονόματα όπως «Mar-a-Lazer». Παράλληλα, ο παίκτης συλλέγει βαρέλια πετρελαίου και ιδέες για αναρτήσεις στο Truth Social, ενώ κάθε προσπάθεια να αλλάξει την πορεία του πολέμου καταλήγει ουσιαστικά στο κενό.

Δεν υπάρχει πραγματική νίκη

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας της σάτιρας. Το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο ως ατελείωτος βρόχος. Ο παίκτης κινείται συνεχώς, εκτελεί αποστολές, συγκεντρώνει αντικείμενα, δίνει μάχες, όμως τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά. Δεν υπάρχει πραγματική νίκη. Υπάρχει μόνο αέναη κλιμάκωση, νέες κρίσεις και περισσότερος θόρυβος – μια σαφής αναφορά στον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη πολιτική επικοινωνία λειτουργεί πλέον σαν ένα ατέλειωτο feed πολεμικού περιεχομένου.

Ακόμη και η αρχή του παιχνιδιού λειτουργεί ως πολιτικό σχόλιο. Ο Τραμπ ξεκινά μέσα στον Λευκό Οίκο συνομιλώντας με τη Μελάνια. Εκείνη, χωρίς καμία απολύτως αφορμή, του φωνάζει: «ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΕΠΣΤΑΪΝ», πριν τον ρωτήσει αν «έκαψε τα αρχεία». Αν ο παίκτης επιλέξει να της ζητήσει να κρατηθούν χέρι-χέρι, το παιχνίδι τελειώνει αμέσως.

Η σκηνή αυτή αποτελεί ευθεία αναφορά στις θεωρίες συνωμοσίας και στην πολιτική παράνοια που περιβάλλει εδώ και χρόνια την υπόθεση Έπσταϊν, αλλά και στη μετατροπή κάθε πολιτικού γεγονότος σε meme culture.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, όμως, είναι ότι το videogame δεν σατιρίζει μόνο τον Τραμπ. Σατιρίζει συνολικά την αμερικανική κουλτούρα του πολέμου ως entertainment product.

«Ο καλύτερος τρόπος να πουλήσεις έναν πόλεμο»

Στην ανακοίνωσή της, η ομάδα Secret Handshake κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι παρουσιάζει τις πολεμικές επιχειρήσεις σαν reels βιντεοπαιχνιδιών. «Η κυβέρνηση Τραμπ γνωρίζει πως ο καλύτερος τρόπος να πουλήσεις έναν πόλεμο είναι να τον κάνεις βιντεοπαιχνίδι», αναφέρει το κείμενο που συνοδεύει την εγκατάσταση.

Δεν είναι τυχαίο ότι το project εμφανίζεται σε μια περίοδο όπου τα όρια ανάμεσα στην πολιτική, τα social media, το gaming και την online ειρωνεία έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Οι πολιτικοί πλέον μιλούν σαν δημιουργοί περιεχομένου στο διαδίκτυο, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις μοντάρονται σαν τρέιλερ ταινιών δράσης και η δημόσια συζήτηση διεξάγεται μέσα από memes, TikTok edits και αλγοριθμικά rage cycles.

Το «Operation Epic Furious» μοιάζει να παίρνει αυτό το σύμπαν και να το οδηγεί σε λογική κατάρρευση. Το gameplay θυμίζει περισσότερο πολιτικό doomscrolling παρά παραδοσιακό videogame. Ο παίκτης συνεχίζει να πατά κουμπιά χωρίς ποτέ να φτάνει κάπου — ακριβώς όπως οι χρήστες των social media συνεχίζουν να ανανεώνουν timelines γεμάτα κρίσεις, πολέμους, σκάνδαλα και θεωρίες συνωμοσίας.

Το ίδιο το γεγονός ότι το project εγκαταστάθηκε σε arcade μηχανήματα μπροστά στην Ουάσινγκτον προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο ειρωνείας. Οι δημιουργοί επιχειρούν ουσιαστικά να παρουσιάσουν τον σύγχρονο πόλεμο ως μεταμοντέρνο θέαμα κατανάλωσης, όπου η πραγματικότητα μετατρέπεται σε gamified εμπειρία και οι πολιτικές αποφάσεις μοιάζουν ολοένα περισσότερο με αποστολές videogame.