Σενάριο Αρμαγεδδώνα: Η ύστατη άμυνα της Γης – Μελέτη αποκαλύπτει ότι τα πυρηνικά μπορούν να εκτρέψουν αστεροειδείς
Η αποστολή DART της NASA αποτέλεσε το 2022 την πρώτη επιτυχημένη δοκιμή πλανητικής άμυνας στην ιστορία, όταν ένα διαστημόπλοιο συγκρούστηκε σκόπιμα με έναν αστεροειδή. Το εγχείρημα απέδειξε ότι, σε ένα υποθετικό σενάριο απειλής για τη Γη, η ανθρωπότητα θα μπορούσε να παρέμβει ενεργά, μεταβάλλοντας την τροχιά ενός επικίνδυνου διαστημικού σώματος μέσω ελεγχόμενης πρόσκρουσης.
Οι επιστήμονες θεωρούν τη μέθοδο αυτή σαφώς προτιμότερη από την πυρηνική εκτροπή, η οποία θα βασιζόταν στη χρήση πυρηνικού όπλου για την καταστροφή του αστεροειδούς. Η πυρηνική λύση ενέχει σημαντικούς κινδύνους, καθώς η έκρηξη θα μπορούσε να θρυμματίσει τον αστεροειδή σε μικρότερα κομμάτια, τα οποία θα συνέχιζαν να κατευθύνονται προς τη Γη, αυξάνοντας την απειλή αντί να τη μειώνουν.
Παρότι η πυρηνική εκτροπή θεωρείται λύση έσχατης ανάγκης, μια νέα μελέτη ερευνητών στο CERN, και συγκεκριμένα στο Super Proton Synchrotron (SPS), υποδεικνύει ότι ορισμένοι τύποι αστεροειδών ενδέχεται να είναι πιο ανθεκτικοί στις πυρηνικές εκρήξεις απ’ ό,τι πιστευόταν μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με το interestingengineering, ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες σε κάθε αποστολή πλανητικής άμυνας είναι η σύσταση και οι μηχανικές ιδιότητες των υλικών που αποτελούν τον αστεροειδή. Είτε πρόκειται για κινητική πρόσκρουση είτε για πυρηνική έκρηξη, το είδος του διαστημικού βράχου καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα, είτε αυτό αφορά την εκτροπή της τροχιάς του είτε τον βαθμό κατακερματισμού του.
Η νέα επιστημονική εργασία της ομάδας του SPS του CERN, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό *Nature Communications*, περιγράφει τη χρήση προηγμένων υπολογιστικών μοντέλων για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της πυρηνικής εκτροπής. Όπως ανέφερε στο CERN Courier ο Καρλ-Γκέοργκ Σλέσινγκερ, συνιδρυτής της νεοφυούς εταιρείας OuSoCo, «η πλανητική άμυνα αποτελεί μια εξαιρετικά σύνθετη επιστημονική πρόκληση».
Η OuSoCo ανέπτυξε προηγμένα μοντέλα απόκρισης υλικών, τα οποία αξιοποιήθηκαν για τη βαθμονόμηση προσομοιώσεων μεγάλης κλίμακας. Ο Σλέσινγκερ τόνισε ότι «ο κόσμος πρέπει να είναι σε θέση να υλοποιήσει μια αποστολή πυρηνικής εκτροπής με υψηλό βαθμό βεβαιότητας, χωρίς να μπορεί να προηγηθεί μια πραγματική δοκιμή», γεγονός που, όπως επισήμανε, «δημιουργεί εξαιρετικά υψηλές απαιτήσεις σε δεδομένα υλικών και φυσικής».
Για να μειώσουν αυτή την αβεβαιότητα, οι ερευνητές πραγματοποίησαν πειράματα στην εγκατάσταση HiRadMat του CERN, στο πλαίσιο της συνεργασίας Fireball με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Συγκεκριμένα, εκτόξευσαν 27 διαδοχικούς, εξαιρετικά ισχυρούς παλμούς της δέσμης πρωτονίων 440 GeV του SPS σε δείγμα του μετεωρίτη Campo del Cielo. Τα πειράματα αυτά προσομοίωσαν βασικές επιδράσεις μιας πυρηνικής έκρηξης σε ελεγχόμενο εργαστηριακό περιβάλλον, χωρίς τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής.
Όπως εξήγησε στο CERN Courier η Μέλανι Μπόχμαν, συνιδρύτρια και συν-επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, «το υλικό παρουσίασε αύξηση της αντοχής διαρροής και εμφάνισε μια αυτοσταθεροποιούμενη συμπεριφορά απόσβεσης». Σύμφωνα με την ίδια, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι, τουλάχιστον στην περίπτωση μεταλλικών αστεροειδών, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ισχυρότερη πυρηνική συσκευή από ό,τι θεωρούνταν εφικτό έως σήμερα, χωρίς να προκληθεί επικίνδυνος κατακερματισμός.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι το εύρημα αυτό είναι ενθαρρυντικό, καθώς υποδηλώνει πως η πυρηνική εκτροπή θα μπορούσε, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να αποτελέσει μια αποτελεσματική λύση χωρίς να μετατραπεί ο αστεροειδής σε πολλαπλές απειλητικές μάζες. Όπως κατέληξε η Μπόχμαν, «το αποτέλεσμα αυτό διατηρεί ανοιχτή μια λύση έκτακτης ανάγκης για περιπτώσεις πολύ μεγάλων αντικειμένων ή εξαιρετικά μικρού χρόνου προειδοποίησης, όπου οι μη πυρηνικές μέθοδοι δεν επαρκούν και τα σημερινά μοντέλα ίσως υποτιμούν τις πραγματικές δυνατότητες εκτροπής».
